Emoties kunnen ons helpen
Er komt een moment waarop het fluistert. Heel zacht. Of soms schreeuwt het keihard van binnen. Je bent moe. Niet fysiek moe van werk of drukte. Maar moe van het vergelijken. Moe van het vechten om gezien te worden. Moe van het jezelf bewijzen.
Het ego is subtiel, sluw, slim. Het presenteert zich als jouw waarheid. Het zegt dat je meer moet doen, harder moet werken, perfecter moet zijn. Het wijst naar anderen en roept: waarom zij wel en jij niet. Het fluistert dat je je moet aanpassen, inhouden, jezelf kleiner maken. Of juist groter, harder, zichtbaarder. Alles om niet werkelijk te hoeven voelen.
Maar wat als dat stemmetje niet jouw waarheid is? Wat als jij zoveel meer bent dan dat?
Want achter al dat lawaai leeft je ziel. Stil. Geduldig. Oprecht. Die fluistert geen eisen. Die vraagt om eerlijkheid. Om zachtheid. Om rust. Niet de rust van op de bank liggen met een dekentje, maar de rust van thuiskomen in jezelf.
Zolang je leeft vanuit je ego, leef je in tekort. In schijnveiligheid. In rennen voor een goedkeuring die nooit blijvend is. Het ego raakt nooit verzadigd. Het zal altijd meer willen. Meer erkenning. Meer aandacht. Meer bewijs dat jij ertoe doet.
Tot je op een dag beseft dat je jezelf al die tijd hebt verlaten om iemand te zijn die anderen graag wilden zien. En dan ontstaat er ruimte. Ruimte om naar binnen te keren. Niet als vlucht, maar als terugkeer.
Want het ego kan schreeuwen, eisen, manipuleren. Maar jouw ziel… die klopt. Die ademt. Die wacht. En hoe vaker jij terugkeert naar het nu, naar de stilte, naar je adem, hoe minder grip dat ego heeft.
Je hoeft niets te fixen. Alleen wakker te worden. Alleen te herkennen wanneer je geleid wordt door angst of liefde. Door tekort of overvloed. Door maskers of echtheid.
En als dat te groot voelt om alleen te doen, weet dan: je hoeft het niet alleen te doen. Ik zie je. Je bent welkom. Zoals je bent.
Liefs Sandra Lagerweij
Foto: ArtByDemilo
