“NOOIT GOED GENOEG”
De enorme bizon vult bijna het hele beeld terwijl het kleine jong nauwelijks zichtbaar lijkt. Alsof zijn behoeften, gevoelens en aanwezigheid minder belangrijk zijn. Veel kinderen van narcistische ouders groeien zo op. Niet met het gevoel dat ze geliefd zijn om wie ze zijn, maar met het gevoel dat ze liefde moeten verdienen.
Door goed gedrag.
Door prestaties.
Door zich aan te passen.
Door geen last te zijn.
Zo ontstaat een pijnlijke overtuiging die diep in het zenuwstelsel terechtkomt:
“Ik ben niet goed genoeg.”
Hoe hard ze ook hun best doen, het voelt nooit voldoende. Dus blijven ze rennen. Bewijzen. Pleasen. Perfectioneren. Op zoek naar waardering die nooit echt binnenkomt.
En zelfs als volwassene blijft die innerlijke stem vaak aanwezig.
“Je moet meer doen.”
“Je moet beter zijn.”
“Je bent er nog niet.”
Maar de waarheid is dat deze wond niet ontstaat doordat je tekortschiet. Ze ontstaat doordat je als kind niet de onvoorwaardelijke liefde kreeg die je nodig had.
De diepste heling begint op het moment dat je beseft dat je nooit het probleem bent geweest.
Dat je niet harder hoeft te werken voor liefde.
Dat je niets hoeft te bewijzen.
En dat het kind in jou al die tijd al goed genoeg was.
Precies zoals het was.
Werk jij jezelf nog steeds uit om waardering te krijgen?
En hoe vaak voel jij diep vanbinnen nog steeds dat je tekortschiet, terwijl je eigenlijk al meer dan genoeg bent?
Liefs Sandra Lagerweij
Boek:De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
