“Kijk eens naar de manier waarop ze haar jong opvangt.”
VOELDE JIJ JE ÉCHT GEZIEN ALS KIND?
Een kind heeft geen perfecte ouders nodig. Geen groot huis, geen bergen speelgoed of ouders die alles altijd goed doen.
Een kind heeft iets veel fundamentelers nodig. Ogen die oplichten wanneer het binnenkomt.
Een blik waarin het voelt: ik ben welkom. Ik ben belangrijk. Ik doe ertoe.
Veel volwassenen dragen nog steeds de stille pijn van emotionele afwezigheid met zich mee. Niet omdat er geen eten was of omdat ze tekortkwamen in praktische dingen, maar omdat niemand werkelijk keek naar wat er vanbinnen leefde.
Niemand zag de angst achter de glimlach. Het verdriet achter het brave gedrag. De spanning achter het altijd sterk zijn.
Dus leerden ze zich aanpassen. Niet te veel voelen. Niet te veel ruimte innemen. Goed aanvoelen hoe anderen zich voelen. Braaf zijn. Stil zijn. Presteren.
Want ergens diep vanbinnen ontstond de overtuiging dat liefde iets was wat je moest verdienen.
En dat zie je later terug in volwassen relaties. In bindingsangst. In continu bevestiging zoeken.
In jezelf kleiner maken om verbinding niet kwijt te raken. In pleasen terwijl je eigen grenzen allang verdwenen zijn. Want een kind dat zich niet écht gezien voelde, leert vaak onbewust zichzelf te verbergen.
Precies daarom raakt deze gorilla zoveel mensen diep vanbinnen. Kijk eens naar de manier waarop ze haar jong opvangt.
Niet alleen met haar armen, maar met volledige aanwezigheid. Met aandacht. Met rust. Alsof haar hele lichaam zegt: “Ik zie jou. Je hoeft hier niets te bewijzen. Je bent veilig bij mij.”
En misschien is dat precies waar zoveel volwassenen vandaag nog steeds naar verlangen.
Niet bewonderd worden om wat ze doen, maar eindelijk gezien worden om wie ze werkelijk zijn.
Voelde jij je vroeger écht gezien? Of werd je vooral opgemerkt wanneer je stil, aangepast of succesvol was?
Liefs Sandra Lagerweij
Boek:De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
