Kijk eens naar deze leeuwin met haar welp.
”
Zie je hoe het kleintje volledig tegen haar aan durft te leunen? Geen spanning in het lijfje. Geen alertheid in de ogen. Geen angst om afgewezen te worden.
Dat is veilige hechting.
Een kind dat veilig gehecht opgroeit, hoeft zichzelf niet voortdurend te bewijzen om liefde waard te zijn.
Hoeft niet perfect te worden om aandacht te krijgen.
Hoeft niet continu aan te voelen hoe anderen zich voelen om verbinding veilig te houden.
Dat kind leert iets wat zoveel volwassenen nooit écht hebben geleerd:dat liefde niet ineens verdwijnt zodra je huilt.
Dat je niet verlaten wordt wanneer je boos bent.
Dat je niet afgewezen wordt wanneer je pijn hebt.
Veilige hechting betekent dat een kind langzaam leert:
ik mag bestaan… zonder mezelf kwijt te raken. En dat is zeldzaam.
Want veel kinderen groeiden op in huizen vol spanning.
Met ouders die emotioneel afwezig waren.
Met stemmingen die ineens konden omslaan.
Met stilte als straf.
Met afwijzing, controle of onveiligheid die nooit hardop benoemd werd…
maar die het lichaam wel iedere dag voelde.
Dus leerden ze zichzelf aanpassen. Pleasen.
Scannen. Niet te veel voelen.Niet te lastig zijn.
Altijd sterk blijven.
Tot sterk zijn geen karakter meer was…
maar een overlevingsmechanisme.
En precies daarom raakt dit beeld zoveel mensen diep vanbinnen. Omdat je hier geen perfecte moeder ziet.
Je ziet veiligheid. Rust. Bescherming. Aanwezigheid.
Een zenuwstelsel dat zonder woorden zegt:
“Je hoeft jezelf hier niet te bewijzen.”
“Kom maar dichterbij.”
“Je bent veilig bij mij.”
En misschien is dat precies waar zoveel volwassenen vandaag nog steeds naar verlangen. Niet harder worden. Niet succesvoller worden. Niet nóg meer dragen.
Maar eindelijk ergens kunnen landen…
zonder bang te zijn dat liefde ineens verdwijnt.
Herken jij hoe het voelt om écht emotioneel gedragen te worden?
Of moest jij als kind vooral leren om jezelf sterk te houden? zijn?
Liefs Sandra Lagerweij
Boek: De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
