De tweede wond
”
Stigma na trauma.
Er is de eerste klap. Dat wat je is overkomen. Wat te veel was, te vroeg, te alleen. Iets wat je lichaam heeft opgeslagen omdat er geen ruimte was om het te voelen of te verwerken. Maar daar stopt het vaak niet. Daarna komt iets wat minder zichtbaar is, maar net zo diep raakt: het stigma.
Trauma leeft niet alleen in het verleden. Het leeft door in hoe je je voelt, hoe je reageert, hoe je lichaam blijft scannen op gevaar. In een zenuwstelsel dat niet tot rust komt. In momenten van overspoeling of juist afsluiting. En precies daar ontstaat vaak de tweede pijn.
Niet alleen omdat je draagt wat ooit te zwaar was, maar omdat de wereld er iets van vindt. Omdat gedrag wordt beoordeeld zonder te begrijpen waar het vandaan komt. Omdat je hoort dat het voorbij is, dat je het moet loslaten. Alsof het een keuze is.
En langzaam gebeurt er iets.
Je gaat jezelf zien door die blik. Je begint te geloven dat er iets mis met je is. Dat je te veel bent, te gevoelig, te ingewikkeld. En daar ontstaat schaamte. Niet alleen over wat er gebeurd is, maar over wie je denkt dat je bent geworden.
Dat is de dubbele klap.
Eerst het trauma.
Daarna het oordeel.
En je trekt je terug. Je past je aan. Je verbergt delen van jezelf. Niet omdat je niet wilt verbinden, maar omdat het niet veilig voelt om echt gezien te worden.
Wat vaak vergeten wordt, is dat stigma voortkomt uit onbegrip. Wat wordt gezien als “gedrag” is vaak een overlevingsreactie. Wat een stoornis wordt genoemd, is vaak een systeem dat zich heeft aangepast aan iets wat niet te dragen was.
En precies daar ligt ook de verschuiving.
Dat je mag gaan zien dat er niets mis is met jou. Dat je lichaam nog steeds probeert te beschermen wat ooit kwetsbaar was. Dat je niet alleen het trauma draagt, maar ook de schaamte die daar later overheen is gelegd.
Heling begint wanneer je die laag niet langer automatisch gelooft.
Wanneer je jezelf niet meer ziet door de ogen van oordeel, maar door de ogen van begrip.
Je bent niet wat er met je is gebeurd.
En je bent niet wat anderen ervan vinden.
Je bent iemand die iets heeft moeten dragen wat te zwaar was….en die nog steeds beweegt richting herstel.
Liefs Sandra Lagerweij
Boek: De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
