Wat vertellen kromme tenen?
”
Er zijn lichamen die willen gaan, maar niet durven. Die klaarstaan om te bewegen, maar tegelijk bevroren zijn. Dat zie je niet altijd aan de buitenkant. Soms verraadt het zich pas in de voeten. In tenen die zich intrekken, krom gaan staan of zich vastklampen aan de grond alsof loslaten gevaarlijk is.
Voeten dragen meer dan gewicht. Ze dragen richting, beweging en keuze. Ze zijn de plek waar het lichaam besluit: ik ga vooruit, ik blijf staan of ik trek me terug.
Wanneer iemand ooit wilde vluchten, maar dat niet kon, onthoudt het lichaam dat. Niet als een bewuste herinnering, maar als spanning.
Kromme tenen vertellen soms een verhaal van tegenstrijdigheid. Van willen gaan en toch moeten blijven. Van een lichaam dat klaar was om te rennen, maar nergens heen kon. Misschien door angst. Misschien door loyaliteit. Misschien omdat het simpelweg niet veilig was.
Het zenuwstelsel leert dan iets fundamenteels: bewegen is niet veilig.
De energie die ooit bedoeld was om te vluchten, wordt vastgezet. De voeten gaan grijpen. Ze houden vast aan de grond. Niet omdat ze dat willen, maar omdat het systeem probeert te overleven.
Voor veel mensen ligt daar een geschiedenis van niet weg kunnen, niet weg mogen of niet weg durven. Van te vroeg verantwoordelijkheid dragen. Van blijven terwijl een deel van hen eigenlijk wilde vertrekken.
De voeten worden dan tegelijkertijd bescherming en gevangenis.
Heling begint daarom zelden in de voeten zelf. Ze begint in het zenuwstelsel dat opnieuw mag ervaren dat bewegen veilig is. Dat weggaan geen gevaar meer betekent. Dat blijven een keuze mag zijn in plaats van een verplichting.
Wanneer het lichaam langzaam leert dat de grond niet vasthoudt maar draagt, kan er iets veranderen. De voeten hoeven niet langer te klauwen. De tenen mogen ontspannen. Het lichaam mag weer afzetten, bewegen en kiezen.
Kromme tenen zijn geen fout.
Ze kunnen een herinnering zijn aan overleven.
En iedere herinnering kan verzachten wanneer het lichaam eindelijk mag ervaren:
Ik kan nu gaan.
Ik kan nu blijven.
En beide zijn veilig.
Liefs Sandra Lagerweij
Boek: De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
