Wanneer vertrouwen breekt
”
De drang om weg te gaan, te verhuizen, te stoppen, door te gaan of opnieuw te beginnen wordt vaak gezien als groei. Als lef. Als verlangen naar meer. Maar dat is niet altijd wat er speelt. Soms is het geen vrijheid, maar regulatie.
Wanneer je bent opgegroeid in onvoorspelbaarheid of emotionele intensiteit, leert je systeem iets heel krachtigs. Niet als gedachte, maar diep in je lichaam afstand creëren om te overleven. In het begin is die afstand subtiel. Je trekt je terug in jezelf. Je wordt stiller, of juist harder. Je voelt minder, of alles tegelijk zonder houvast. Je leert schakelen, aanpassen, innerlijk verdwijnen wanneer het te veel wordt.
En dat werkt. Het helpt je om door situaties heen te komen die je niet kon dragen. Maar wat ooit bescherming was, wordt later een patroon. Dan lijkt het alsof je steeds opnieuw wilt vertrekken. Uit relaties. Uit werk. Uit plekken. Niet omdat je echt weg wilt, maar omdat je systeem zegt: dit wordt te veel.
Dus ga je. Of je sluit je af. Of je begint opnieuw. Of je blijft… maar niet echt aanwezig. Van buiten lijkt het misschien als vrijheid, als iemand die keuzes maakt, die beweegt, die durft. Maar van binnen is het vaak onrust. Een constante spanning die je voortduwt, zonder dat je precies weet waarom.
Het verschil zit niet in wat je doet, maar in waar het vandaan komt. Vanuit rust… of vanuit spanning.
Veel mensen verwarren beweging met groei. Maar beweging kan ook een manier zijn om niet te hoeven blijven bij wat gevoeld wil worden. En dat is geen fout. Het is intelligentie van je lichaam.
Alleen komt er een moment waarop die strategie je niet meer dient. Waarop je voelt: ik wil niet meer weg. Ik wil kunnen blijven.
Blijven in een relatie zonder te verdwijnen. Blijven in mijn lichaam zonder te vluchten. Blijven bij mezelf, ook als het ongemakkelijk wordt. En dat vraagt iets anders dan nog een nieuwe stap. Het vraagt regulatie. Aanwezigheid. Het vermogen om te blijven bij wat er is, zonder dat je systeem meteen afstand creëert.
Want pas wanneer je niet meer hoeft te vluchten, ontstaat er echte keuze.
En daar begint thuiskomen.
Liefs Sandra Lagerweij
Boek: De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
