“Moest jij vroeger constant op eieren lopen”
Deze kleine orang-oetan drukt zichzelf bijna onzichtbaar tegen de muur.
Een wanhopige poging om zo min mogelijk ruimte in te nemen, om er maar niet te zijn. Dit is de rauwe werkelijkheid voor zoveel kinderen die opgroeien in een onveilige omgeving.
Ze worden muisstil. Extreem braaf. Onnatuurlijk zorgzaam. Niet vanuit een oprechte behoefte, maar omdat hun overprikkelde zenuwstelsel feilloos aanvoelt dat overleven afhangt van totale aanpassing. Verbinding verbreken betekent immers de doodsteek voor een kind.
Een kind dat systematisch wordt afgewezen, genegeerd of emotioneel aan het lot wordt overgelaten, snijdt doelbewust de verbinding met zichzelf door.
Het leert de eigen pijn, behoeften en grenzen diep weg te stoppen, puur om die broodnodige kruimels liefde en veiligheid niet kwijt te raken. Je wist al vroeg dat jouw eigen ik er simpelweg niet mocht zijn.
Moest jij vroeger constant op eieren lopen en de emotionele stormen van anderen opvangen?
En ben je gaandeweg de diepe, pijnlijke verbinding met je eigen blauwdruk kwijtgeraakt, waardoor je nu niet eens meer weet wie je werkelijk bent zonder die verstikkende aanpassing?
Liefs Sandra Lagerweij
Boek:De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
