“Komt vaker voor dan je denkt”
De afgelopen week lazen veel mensen over de kinderen uit Stadskanaal. Een meisje van zes dat ernstig ondervoed in een kunstmatige coma terechtkwam. Een jongen van zeven die werd mishandeld, opgesloten en leefde in constante angst.
En heel Nederland vraagt zich af:
hoe kan zoiets gebeuren?
Maar misschien is de moeilijkste vraag:
hoe vaak gebeurt dit al terwijl mensen signalen zien… maar niet werkelijk durven toelaten wat er gebeurt?
Want vaak zijn er signalen.
Een kind dat stil wordt.
Hyperalert is.
Te volwassen praat.
Niet meer huilt.
Constant scant op gevaar.
Een lichaam dat leeft in overleving.
Trauma ziet er namelijk niet altijd chaotisch uit.
Soms ziet trauma eruit als een kind dat “geen problemen geeft”. Een kind dat zich volledig aanpast om thuis te kunnen overleven.
En wat veel mensen niet begrijpen:
een kind blijft loyaal aan zijn ouders. Zelfs wanneer diezelfde ouders hen pijn doen.
Dat is waarom kinderen vaak zwijgen. Waarom ze zichzelf de schuld geven. Waarom ze hun ouders beschermen. Het zenuwstelsel kiest eerst voor overleven.
En juist daarom moeten we als samenleving beter leren kijken.
Niet vanuit sensatie of oordeel.
Maar vanuit verantwoordelijkheid.
Want achter veel volwassenen met chronische angst, dissociatie, burn-outs, verslavingen, depressies, relationele problemen of lichamelijke klachten… zit vaak een kind dat structureel onveilig opgroeide terwijl de buitenwereld bleef twijfelen.
“Zal het wel écht zo erg zijn?”
Soms is het erger dan we ons kunnen voorstellen. En juist daarom mogen we leren luisteren naar wat gedrag, stilte en het lichaam proberen te vertellen.
Hulp nodig of meer lezen over trauma en het zenuwstelsel?
www.inner-journey.nl
Liefs Sandra Lagerweij
Boek:De oerpijn van Trauma
Foto: ArtByDemilo
